Menu

Anton Help me

Het is donderdag 29 augustus. In de Budokan in Tokio zijn alle ogen gericht op de gewichtscategorieën tot 70 en tot 90 kilogram. Daar waar Anton Geesink in 1964 historie schreef, zijn judoka’s van over de hele wereld erop gebrand om hun eigen geschiedenis te schrijven. Noël oogt kalm, geconcentreerd en zelfverzekerd. Hij scoort mooie punten, verslaat één voor één zijn tegenstanders en stroomt langzaam door het wedstrijdschema. De opdracht die hij vooraf van zijn coach Jean-Paul Bell (ook wel JP) kreeg, rust bewaken en partij voor partij focussen op de tegenstander, had hij onder controle. “Ik zat in zo’n goede flow. Het ging allemaal lekker”, analyseert Noël. Alles leek mee te zitten, alleen bleken zijn handen halverwege een klein probleem te vormen. “Mijn handen zagen er niet uit. Er was veel bloed en dus veel tape nodig. Maar hoe meer tape er wordt gebruikt, hoe moeilijker het is om de vingers te bewegen en dus om m’n tegenstander vast te pakken. Ik heb het vervolgens expres een dag erop laten zitten, bang voor het eindresultaat. Achteraf teken ik ervoor dat dit het enige probleem was waar we tegenaan liepen.”